Afgelopen donderdag 27 september hebben de leden van de Historische Vereniging Tinaarlo genoten van de lezing “Waarom kwam Vincent van Gogh naar Drenthe?” door mevr. Hannie de Graaf. Zij is al 16 jaar vrijwilligster in het Van Gogh Huis in Nieuw-Amsterdam en weet ongelooflijk veel van deze beroemde schilder.

Hij werd in 1853 geboren in Zundert als zoon van een dominee in een gezin van 6 kinderen, waaronder zijn broer Theo. Deze Theo heeft hem altijd financieel ondersteund en ze hadden een intensieve briefwisseling. Een kleinzoon van deze Theo was de vermoorde Theo van Gogh.

Vincent wilde geen dominee worden, maar wilde het liefst schilderen. Dit was niet zo gemakkelijk, want niemand kocht zijn schilderijen. Hij heeft tijdens zijn leven maar één schilderij verkocht: “De Rode Wijngaard” voor 400 frank. Toch heeft hij 900 schilderijen gemaakt in 10 jaar. Na zijn dood is het meeste werk miljoenen dollars waard. Hoe wrang!

Hij schilderde ook modellen. Ook de prostituee Sien Hoornik, die 2 bastaardkinderen had. Toen Vincent met haar wilde trouwen, staken zijn vader en Theo daar een stokje voor. Op aanraden van zijn vriend Anthon van Rappard

en omdat het leven daar goedkoper zou zijn ,werd Vincent aangeraden om naar Drenthe te gaan.

Op zijn 30^eging hij met de trein naar Hoogeveen en verbleef daar 2 weken. Daarna vertrok hij met de trekschuit naar Nieuw-Amsterdam en nam zijn intrek in logement Scholte. Hij had een kamer met balkon en keek uit op de ophaalbrug. Later een beroemd schilderij. Hij maakte 22 schilderwerken en 16 tekeningen. Allemaal over het Drentse boerenleven, landschap en mensen in de turf. Maar het geld raakte weer op en hij moest noodgedwongen terug naar Nuenen. Hij was 3maanden in Drenthe geweest.( sept.-dec. 1883).Hij had gelukkig al zijn Drentse werken in kokers opgestuurd naar zijn broer Theo,

want na zijn vertrek hebben ze alles in de kachel verbrand.

Het verblijf was van korte duur, maar is een belangrijke periode geweest voor zijn ontwikkeling.

Later is hij nog geïnspireerd door de impressionisten: De Baders van Seurat (pointillisme) en zelfportret en landschappen met streepjes( Monet).

De bekende zonnebloemen heeft hij in Arles geschilderd, waar hij verbleef in het gele huis. Zijn vriend Paul Gaugin voegde zich bij hem en samen genoten ze van een nogal wild kunstenaarsleven. Toch was Vincent niet gelukkig. Het vertrek van Gaugin maakte Vincent radeloos en hij kwam terecht in een psychiatrische inrichting in Saint-Remy. Het verhaal van het afgesneden oor blijft een beetje een raadsel. Mevr. De Graaf denkt, dat hij het heeft gedaan voor zijn vriendin Rachelle. In die tijd sneden de stierenvechters in de arena van Arles een oor van de stier af en gaven die aan een mooi meisje.

Het beroemde schilderij “Het kraaienveld” is het veld, waar Vincent vermoedelijk zichzelf heeft doodgeschoten. Hij is maar 37 jaar oud geworden.

Het logement Scholte en uitzicht op de ophaalbrug in Nieuw-Amsterdam.

”De Rode Wijngaard” Het enige schilderij, wat Vincent tijdens zijn leven heeft verkocht voor 400 frank.

”De turfboot” geschilderd in Drenthe en nu te zien in het Drents museum.

Onze trein ging naar het Noorden

Op 25 januari j.l. heeft Janny van Zanten een lezing gegeven over Limburgse evacués in Café Centraal in Tynaarlo. Ze heeft samen met Goff Miedema een boek hierover geschreven.

Het boek “Onze trein ging naar het Noorden” bevat persoonlijke verhalen van Limburgers, die in januari 1945 werden geëvacueerd naar o.a. Drenthe. Er kwamen 30.000 Limburgers naar de noordelijke provincies. ( behalve de mannen tussen 16 en 60 jaar, want die moesten naar Duitsland om daar in de fabrieken te werken). Ook een aantal van hen kwam in Tynaarlo terecht en werd meestal bij boerengezinnen ondergebracht.

Ze hadden dan al een barre tocht achter de rug. Eerst moesten ze naar Duitsland lopen om daar met een trein via Duitsland naar Nederland te gaan. Daar moesten ze vaak nog enkele dagen wachten tot ze in een goederen- of veewagon vervoerd werden. Het waren mensonterende en erbarmelijke omstandigheden voor deze mensen. Jammer genoeg zijn er op dit moment nog ontelbare mensen, die eenzelfde lot of erger is beschoren.

De evacuees, die in Assen op het station aankwamen, werden verdeeld over de gemeenten Vries, Zuidlaren, Gieten en Roden. Met boerenwagens werden ze opgehaald en naar een gastgezin gebracht.

Het was soms wel een beetje geven en nemen in het gastgezin. Maar er zijn na de oorlog warme vriendschappen uit ontstaan en er is nog steeds contact tussen een aantal families.

Met elkaar corresponderen en bezoeken over en weer.

Het was een interessante lezing voor een mooi gevulde zaal. Janny kreeg als dank een mooie mand met lekkers van ons plaatselijk “Brughoes”.

Harrie Huisman te gast bij Historische Vereniging Tynaarlo met “Reuzen, Stenen en Reuzenstenen”.

Donderdagavond 28 september j.l. was de keienexpert van het Hunebedcentrum, Harrie Huisman te gast bij de Historische Vereniging Tynaarlo met de lezing “Reuzen, Stenen en Reuzenstenen”.

De hamvraag van deze avond was, hoe de grote zwerfkeien in Drenthe zijn gekomen.

Voor de pauze vertelde Huisman, wat de mensen allemaal zelf bedacht hebben, onwetend van het bestaan van ijstijden. Ze vonden het vreemd, want er waren hier geen bergen en rotsen.

Boeren hebben ook lang geloofd, dat keien kunnen groeien. Men vond zelfs keien met wortels. In de herfst haalden ze alle keien van het land, maar in het voorjaar waren ze er weer! Dan moesten ze wel groeien. Dat het door vorstwerking komt, wist men toen nog niet.

Picardt, die dominee was in Rolde en in Rhee woonde, kwam vaak langs de hunebedden. Hij was onder de indruk en was ervan overtuigd, dat gewone mensen dit nooit konden bouwen en dit wel het werk van reuzen moest zijn.

Hier komt ook het woord hunebedden vandaan. Hunnen is een ander woord voor reuzen. Dus reuzenbedden. Er zijn allerlei sagen en legendes over reuzen en grote stenen.

De eerste wetenschapper, die voor een doorbraak zorgde, was Otto Torell.

Hij ontdekte, dat er ijstijden zijn geweest. Er kwamen geologie-instituten, ook in Groningen.

Men ontdekte, dat de keien uit Scandinavïe waren gekomen. In 1920 verflauwde de interesse van de wetenschap in stenen en namen amateurs het over.

Na de pauze krijgen we het echte verhaal, hoe de keien van Scandinavïe naar de Hondsrug zijn gekomen. Het was in de voorlaatste ijstijd, de Saale, ca. 150.000 jaar geleden. Er lag een laag van 1 km. ijs boven Drenthe. De keien, afkomstig van rotsen in Scandinavïe zijn meegesleurd door de dikke ijsstroom helemaal naar Nederland. De zand -en keileemruggen zijn in de laatste periode van de Saale-ijstijd ontstaan, doordat er vanuit het Noordzeegebied een ijsrivier in zuid-oostelijke richting stroomde. De belangrijkste rug is de Hondsrug, die uniek in de wereld is. Toen het ijs duizenden jaren later smolt, bleven de keien achter op de Hondsrug.

Het was een boeiende, interessante lezing van dhr. Harrie Huisman. Hij is expert op het gebied van zwerfkeien en is als geologisch adviseur verbonden aan het Hunebedcentrum en het Geopark de Hondsrug.

Wie meer wil weten van keien en stenen, moet eens kijken op zijn website: www.kijkeensomlaag.nl

Als afsluiting van het seizoen van de Historische Vereniging Tinaarlo zijn een 20-tal leden 21 maart op bezoek geweest in Museum Thijnhof te Coevorden. Dit museum is opgericht door ons lid Kees Thijn en veel van zijn eigen werk is daar te zien.

Het is een museum voor realistische en surrealistische kunst, waar buiten de schilderijen van Thijn ook andere kunstenaars hun werk tentoonstellen. Daarvan zijn er twee vaste exposanten: Henk Bloemhoff en Jan van den Brink. Daarnaast zijn er nog zo’n acht wisselende exposanten uit binnen-en buitenland, die gevarieerde stijlen en technieken laten zien. Deze wisselende exposities zijn steeds gedurende twee maanden te bewonderen.

Het museum is gevestigd in een mooi modern gebouw en heeft 9 zalen voor de exposities. Ook is er een fraaie presentatieruimte, die geschikt is voor culturele en zakelijke activiteiten.

Dhr. Kees Thijn heeft ons rondgeleid en over alle kunstenaars iets verteld.

Wat heel fijn was, dat hij bij zijn eigen schilderijen een duidelijke uitleg gaf, wat het een en ander symboliseerde. Daardoor werden de schilderijen nog mooier en interessanter.